แม่วงก์ ดินแดนม่านหมอกห่มต้นไม้

      ตะวันผลุบหายอยู่ใต้เมฆหนา รอยทางรางๆ นำเราเข้าไปในป่าดิบเขา ต้นไม้สูงใหญ่ แผ่เรือนยอดห่มคลุมราวอุโมงค์ซับซ้อน กว่าสิบครั้งที่เราเดินข้ามน้ำ บางช่วงไต่เลาะไปบนไหล่ดอย บางช่วงเราเดินไปบนทางด่านสัตว์ป่า

๓…

กลางฤดูหนาว
      สายลมหนาวลูบไล้ผืนน้ำ จันทร์เสี้ยวบางยังแขวนค้างเหนือยอดไม้ มองจากชานบ้านพัก ลำห้วยแม่เรวาปรากฏรางๆ ในม่านหมอกขาว

      อากาศหนาวเย็น เสียงน้ำไหลพึมพำผ่านโขดหิน แว่วเสียงนกยูงไทยร้องกังวานมาจาก คุ้งน้ำที่ห่างออกไป

      เนิ่นนานมาแล้ว ที่หาดทรายบริเวณนี้คือถิ่นอาศัยของนกยูงไทย สัตว์ปีกที่กล่าวได้ว่าสวยงามที่สุดชนิดหนึ่งในโลก

      เฒ่าชาวเมี่ยนเคยเล่าว่า ช่วงปลายของ ลำห้วยแม่เรวาคือบ้านของพวกเขา นกยูงไทย

      เดินท่องอยู่ตามริมน้ำช่วงนี้ ตามหาดทรายคือที่ซึ่งพวกเขาใช้อวดรำแพนหาง จับคู่ วางไข่เพื่อให้กำเนิดทายาท

      ในโลกนี้มีป่าเพียงไม่กี่ผืนที่เป็นบ้านของ นกยูง พวกเขามีทั้งหมด 3 สายพันธุ์ย่อย คือ พันธุ์ชวา พันธุ์อินโดจีน และพันธุ์พม่า พบอาศัยแถบรัฐอัสสัมในอินเดีย ตะวันตกเฉียงใต้ของจีน แถบอุษาคเนย์ และเกาะชวา

      นกยูงไทยนั้นจัดอยู่ในสายพันธุ์อินโดจีน ด้วยแพนหางสีเขียวเหลือบงาม พวกเขาจึงได้ชื่อว่า “นกยูงสีเขียว”

      เช่นเดียวกับสายพันธุ์อื่นๆ ทุกวันนี้นกยูง สีเขียวเหลือประชากรอยู่น้อยแล้วในบ้านเรา

      จะว่าไป ไม่เพียงแต่นกยูงไทย ซึ่งองค์กรระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) รายงานสถานการณ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2522 ว่าอยู่ในภาวะวิกฤติ ช้างป่าซึ่งอาศัยอยู่ริมลำห้วยแม่เรวา ก็จัดอยู่ในสายพันธุ์ที่น่าห่วงใย

      จันทร์ยังแขวนค้างเหนือเรือนยอดไม้ ลมเย็นชื้นพัดลูบไล้เนื้อตัว

      เราเดินจากบ้านพักไปที่ริมห้วยแม่เรวา ภายใต้แสงจันทร์นวล ปรากฏหาดทรายทอดยาว ลานหินกลมเกลา เกาะแก่งผุดโผล่เป็นรูปเงางดงามแปลกตา

      โมงยามนั้น ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือ นกยูงหนุ่มตัวหนึ่ง รายล้อมด้วยบรรดานกยูงสาว

      ในม่านหมอกขาว ภาพตรงหน้านั้นดู เลือนลาง ทว่างดงามตรึงตา ตรึงตาทุกคราวที่นึกถึงผืนป่าแม่วงก์ นึกถึงทุกๆ ชีวิตในดินแดนห่มม่านหมอกหนาว