เสนาะเสียงสำเนียงวันวาน

จุดเริ่มต้นหลงเสน่ห์วิทยุโบราณ

“จริงๆ มันเริ่มจากความคุ้นเคยและผูกพันมากกว่าครับ คือในสมัยผมเด็กๆ ตอนผมอยู่ที่ จ.อ่างทอง คุณพ่อเคยมีวิทยุพวกนี้อยู่แล้ว สมัยก่อนเมืองไทยการคมนาคมยังไม่ค่อยดีนัก พอดีที่บ้านเรามีเรือค้าข้าว สมัยนั้นเราก็อยากจะรู้ว่าราคาข้าวในกรุงเทพฯ ณ ตอนนั้นราคาเป็นอย่างไร เขาซื้อขายกันเท่าไร เราจะได้วางแผนค้าขายได้ถูกว่าเราควรตั้งราคาเท่าไร ล่องเรือขึ้นเหนือไปซื้อข้าวมาขายจะคุ้มไหม แล้วถ้าจะล่องลงไปขายที่กรุงเทพฯ ต้องตั้งราคาประมาณไหนถึงจะได้กำไร อะไรทำนองนั้นครับ คุณพ่อก็เลยตัดสินใจซื้อวิทยุมาไว้ใช้ฟังราคาข้าวเป็นหลัก

            เท่าที่จำได้วิทยุของคุณพ่อสมัยนั้นเป็นยี่ห้อ phillip ครับ ซื้อมาจากกรุงเทพฯ ผมชอบและหลงรักมันตั้งแต่เด็กๆ เลย พอโตขึ้นมาก็เริ่มเปลี่ยนจากวิทยุหลอดมาเป็นยุคทรานซิสเตอร์มีอยู่ครั้งหนึ่งวิทยุเราเสีย คุณพ่อก็เอาไปให้ช่างที่กรุงเทพฯ ซ่อมให้ พอระยะหลังเราสนใจเรื่องวิทยุมากขึ้น เริ่มรู้จักเครื่องภายใน พอซ่อมได้บ้าง ก็ลองเอาวิทยุของคุณพ่อมาเปิดข้างในดูครับ ก็แบบว่า เอ้า! พ่อเราโดนหลอกเขาเปลี่ยนเอาหลอดข้างในออกไปแล้วแอบเอาทรานซิสเตอร์แผงเล็กๆ เข้ามาใส่แทน

สมัยนั้นเราไม่รู้หรอกว่าเสียงมันต่างกันยังไง สรุปก็โดนหลอกไป จากจุดนั้นอาจจะเป็นสาเหตุอย่างหนึ่งให้ผมเริ่มชอบและศึกษาวิทยุอย่างจริงจังส่วนหนึ่งก็เพราะความรักความชอบด้วยครับ เราก็เริ่มรู้มากขึ้นเรื่อยๆ คราวนี้ก็เริ่มรู้จักเรื่องยี่ห้อต่างๆ แล้วครับ แรกๆ ก็สะสมของที่เจอในประเทศก่อน เจอที่ไหนชอบก็ซื้อเก็บมาเรื่อยๆ จนระยะหลังได้มีโอกาสไปเจอที่ต่างประเทศก็เริ่มซื้อวิทยุโบราณนำกลับเข้ามาในบ้านเรา โดยเฉพาะทางแถบเยอรมันที่เป็นต้นกำเนิดวิทยุโบราณคุณภาพเยี่ยมนั้น ถ้าผมไปเจอที่ถูกใจที่ชอบก็จะซื้อกลับมาสะสมเสมอก็สะสมมาเรื่อยๆ ตั้งแต่อายุประมาณ 20 ปี

ระยะหลังๆ มาพักหนึ่ง ประกอบกับงานที่ทำนั้นผมเป็นผมได้มีโอกาสไปอยู่ที่เยอรมันเอเย่นต์ด้านเครื่องมือวิทยาศาสตร์ให้กับส่วนราชการในบ้านเราด้วย ซึ่งสินค้าประเภทนี้ในยุโรปมีคุณภาพและชื่อเสียงมาก ก็เลยมีโอกาสขึ้นเรื่อยๆ ได้ไปยุโรปอยู่บ่อยๆ ก็พลอยได้เจอของเก่าๆดีๆ เยอะไปด้วย สะสมมาจนระยะหลังนี่ก็รู้สึกว่ามันจะเริ่มเยอะมากเกินไปแล้ว เลยลองเอาออกมาแบ่งปันให้คนอื่นได้ช่วยกันสะสมบ้างแล้วของสะสมของผมทุกชิ้นนี่ดูแลอย่างดี  เล่นได้ไม่มีปัญหา ก็เลยเริ่มเปิดร้านมาเมื่อไม่กี่ปีมานี้เองครับ ทำเป็นงานอติเรกด้วยใจรักมากกว่า ไม่ได้คิดว่าจะทำเพื่อการค้าอะไรมากมาย สิ่งที่รู้สึกดีอีกอย่างก็คือ เราได้ให้ความรู้รวมไปถึงช่วยเหลือซ่อมแซมให้กับคนอื่นด้วย นอกจากเราจะมีความสุขแล้วการได้เห็นคนอื่นที่รักของแบบเดียวกันกับเรามีความสุขนี้มันยิ่งปลื้มเข้าไปใหญ่เลยครับ”