นอกจากที่เอ่ยมาข้างต้น โชห่วยร้านนี้ยังมี “น้ำหวานดอกมะพร้าว” กับ “ชาดอกมะพร้าว ตราเรียมอรุณ” รวมถึงมีของใช้ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมอย่างน้ำส้มควันไม้, ผลิตภัณฑ์ซักผ้า และผลิตภัณฑ์ล้างจาน ตราหนูโจ ซึ่งทำจากสูตรน้ำหมักธรรมชาติ ผลิตจากสารสกัดธรรมชาติ ๑๐๐%
โจบอกว่า “ของกินเป็นไปตามฤดูกาล คัดสรรเฉพาะผู้ผลิตที่เราเชื่อใจ อย่างกะปินี่ป้าบุญช่วยเขาทำคนเดียวตั้งแต่ต้นทางไปยังปลายทาง กระบวนการผลิตไม่เจือปน หรืออย่างน้ำปลาทำปีละหน เป็นผู้ใหญ่บ้านที่ทำงานปลูกป่าด้วย ฤดูกาลนี้ (น้ำปลา) ก็ใกล้จะหมดแล้ว”
นกเสริมในเรื่องนี้ต่อว่า “เราเลือกของจากผู้ผลิตนะ มีคนทำกะปิเยอะ แต่ป้าบุญช่วยนี่ทำเองทุกขั้นตอน ถ้าไม่มีเคยให้ป้อง ก็ไม่ซื้อจากตลาด ปลาอกกะแล้ที่ผู้ใหญ่แดงเอามาทำน้ำปลาก็เหมือนกัน เขาไม่ซื้อของฟรีซมาทำ เป็นผู้ผลิตที่ใส่ใจตั้งแต่ต้น มีความรักในอาชีพ กำนันหน่อย (ทำน้ำผึ้งดอกลิ้นจี่) นี่ก็เอาจริงเอาจังกับชุมชนบางสะแก ให้ชุมชนเข้มแข็ง มีการลอกคลอง ทำระบบนิเวศ คนที่ผลิตน่ะบางทีก็ไม่ใช่ผู้ผลิตเป็นอาชีพ แต่มีหน้าที่ดูแลบ้านเมือง มีเป้าหมายในการผลิต
แต่บางคนก็เป็นชาวสวนแท้ อย่างคนทำน้ำตาล เขาเป็นคนที่ซื่อสัตย์กับอาชีพของเขา เขาจะขึ้นต้นมะพร้าวเหมือนโบราณทั้งเช้า-เย็น เขาจะเลือกกระบอก จะไม่ใส่สารเคมี ทำได้เท่าไหนก็เท่านั้น ทุกวันนี้เราจะหาน้ำตาลมะพร้าวของแท้ ๑๐๐% นี่หายากมาก เพราะว่าขึ้นตาลนี่มันต้องเช้าเย็น แต่คนสมัยนี้ขึ้นครั้งเดียว ขึ้นเพื่อขายน้ำตาลสด เทใส่ถังไว้เดี๋ยวรถที่มาวิ่งซื้อก็มาซื้อไป ก็ไปใส่สารกันบูด ทีนี้ถ้าคุณไม่มีเตาตาล คุณก็ไม่มีกระบอกเยอะ พอขึ้นทีหนึ่งก็ล้างกระบอกในท้องร่อง กระบอกก็ไม่สะอาด ก็ต้องใส่สารกันบูด คือมันพันตูมาก ทีนี้พอไปถึงเตาหลอมก็ไปใส่น้ำตาลทราย ใส่แบะแซ มันก็เลยมีแต่ปริมาณแต่ไม่มีคุณภาพ ทำให้คนเข้าใจว่าน้ำตาลที่แข็งโป๊กๆ นี่คือของจริง เด็กรุ่นใหม่นี่ไม่รู้จักน้ำตาลมะพร้าวแท้เลย”
นกเล่าเรื่องที่มาของน้ำตาลมะพร้าวได้ละเอียด เพราะได้เห็นภาพและลงมือทำด้วยตัวเองจริงๆ ในสวนเรียมอรุณของครอบครัว “ตอนพ่อขึ้นตาลนะ นกไม่เคยขึ้น ถึงเราจะเห็น แต่การลงมือทำเองจริงๆ นี่ต่างกันเลย ตั้งแต่งวงเป็นยังไง กระบอกสะอาดคืออะไร ต้องเรียนเอง นกใช้เวลาทำซ้ำๆ อยู่ ๓ เทอม ๓ ฤดูหนาว ทำจนกระทั่งปีนได้ ตัดได้ เคี่ยวได้ รู้ว่าน้ำตาลดีเป็นยังไง ไม่ดีเป็นยังไง เลยเข้าใจว่าทำไมคนถึงเลิกทำ เพราะมันละเอียดยิบ”
นกบอกว่าทุกวันนี้มีอยู่แค่ ๒ เตาตาลที่ซื่อสัตย์ และเธอเลือกให้มาทำยิ้มทั้งน้ำตาล หนึ่งในนั้นเป็นเตาของลุงเฉลย ผู้ยืนยันว่าไม่มีวันใส่สารกันบูด “แกบอกว่า…” นกเล่า “ฉันไม่ทำ ใครทำก็ทำ ฉันไม่ฆ่าคน”
สองปีกว่าของการสร้าง “เดอะมนต์รักแม่กลอง” หนูบอกว่าคนรู้จักเรามากขึ้น เพราะมีการออกร้านมากขึ้น ประกอบกับที่ปัจจุบันคนเลือกกินมากขึ้น ซึ่งเป็นไปตามกระแสการบริโภคของที่ดีกับสุขภาพ
แต่ “เดอะมนต์รักแม่กลอง” พอใจกับยอดขายทุกวันนี้มั้ย?
ก๊อกหัวเราะ บอก “ใช่ครับ พอใจระดับหนึ่ง” แม้พวกเขาต่างยอมรับว่าธุรกิจนี้ยังไม่อาจเลี้ยงพวกเขาแบบจริงจังได้ หากพวกเขาไม่ได้มีงานประจำ “เพราะมันเป็นที่โครงสร้าง เราเอากำไรไม่เยอะถ้าคิดจากต้นทุน” ก๊อกบอก
แต่แน่นอนว่าพวกเขายังอยากเห็นการเติบโตมากกว่านี้ “เราอยากให้มีคนผูกปิ่นโตกับเราเยอะๆ” โจยิ้มก่อนเอ่ย
ทุกวันนี้แม้ลูกค้าที่ผูกปิ่นโตกับสินค้าของพวกเขายังไม่มาก แต่ในจำนวนนั้นได้รวมเอาเชฟชื่อดัง เชฟแบล็ก-ภานุภน บุญสุวรรณ กับเชฟเบียร์-อโณทัย พิชัยยุทธ์ แห่ง Blackitch Artisan Kitchen และร้านไอศครีมสยามทิพรสไว้ด้วย
แล้วในแง่ของการเล่าเรื่องราวของแม่กลองเล่า? ในการเป็นตัวอย่างการสร้างความยั่งยืนเล่า? พวกเขาคิดว่าตัวเองทำได้สำเร็จไหม?
“ก็เชื่อในสิ่งที่เรากำลังทำอยู่นะคะ” หนูยืนยัน “เป็นวิธีเดียวที่ถ้าเราอยากจะรักษาอะไร ก็ต้องเผยแพร่ให้คนเห็นคุณค่า ต้องทำให้เรื่องนั้นคงอยู่ ไม่อย่างนั้นก็อาจจะเลือนหายไป ถ้าเราไม่อยากให้มันหายไป เราต้องอยู่กับมัน ต้องกิน ต้องใช้ ต้องรู้จัก ต้องสัมผัส เราเชื่อในสิ่งที่เราทำ ก็ทำตามกำลัง เราเป็นกำลังอันน้อยนิดในกระแสที่มันเชี่ยวกราก ไม่ได้หวังว่าความเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นจากเราคนเดียว มีคนอื่นๆ อีกที่กำลังทำแบบนี้ กระแสสังคมและโลกก็เป็นไปในทางแบบนี้ ก็เป็นการส่งแรงสะท้อนซึ่งกันและกัน”
หากคุณอยากเป็นอีกหนึ่งแรงกำลังที่ส่งต่อสิ่งที่มีคุณค่า อย่าลืมมาลิ้ม “เดอะมนต์รักแม่กลอง”
About the Author
