อีท่าไหนไม่รู้กระดาษปึ๊งที่ว่าดันจับพลัดจับผลูมากองแบบแบกะดินอยู่ริมถนนหน้าคลองถมตลาดไท ฟ้ายังมีตา จังหวะดีมีผู้ไปเห็นเข้าและตัดสินใจซื้อยกกองเอาไว้ทั้งที่ยังไม่รู้แน่ว่าสิ่งต่างๆ ในกองนั้นมันคืออะไร หลังจากนั้นเจ้าของใหม่ก็ขนกองเอกสารพะรุงพะรังกลับมาบ้านเพื่อคัดแยก และเริ่มเอะใจเพราะว่าในบรรดาเอกสารจิปาถะมีกระดาษที่เหลืองกรอบดูเก่ากึ๊กและแปลกตากว่าชิ้นอื่นๆ อยู่ประมาณ ๑๐ แผ่น กระดาษเหล่านี้มีภาพลงเส้นคมๆ […]

ซึ่งเป็นเทคนิคที่ใหม่มากสำหรับศิลปินไทยในสมัยนั้น ในภาพมีทางเดินคดเคี้ยวลึกเข้าไปสุดลูกหูลูกตา ทางเดินนั้นขนาบข้างไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่มีกิ่งก้านโน้มเข้าหากันอย่างยั้งๆ ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ ให้ความรู้สึกลึกลับแบบแปลกๆ ภาพนี้ถูกตั้งชื่อว่า “วิถีแห่งความฝัน” เมื่อถึงวันตัดสินปรากฏว่าได้รับรางวัลชนะเลิศเหรียญทอง พอได้รับเกียรติยศสูงสุดของชาติในทางศิลปะเช่นนี้ มีเซียมทั้งดีใจและตกใจกับรางวัลที่อยู่ดีๆ ก็หล่นใส่อย่างไม่เคยคาดคิด

เรื่อง/ภาพ ตัวแน่น ยามเมื่อครั้งเก่าก่อนเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน การแสดงศิลปกรรมแห่งชาติที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกๆ ปีตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๙๒ เป็นต้นมา นับเป็นงานโชว์และประชันผลงานศิลปะที่สร้างแรงกระเพื่อมมหาศาลให้แก่วงการศิลปะไทย รางวัลที่มอบให้ผู้ชนะการประกวดในงานนับเป็นรางวัลทางด้านศิลปะที่มีเกียรติที่สุดในระดับชาติ […]

         ลำดับภาพผลงานในหนังสือศิลปะแห่งรัชกาลที่ 9 นั้นถูกเรียงด้วยปีที่สร้างจากเก่าไปหาใหม่เพื่อไม่ให้หลุดธีม ผลงานที่เก่าที่สุดในเล่มจึงเป็นชิ้นที่สร้างหลัง พ.ศ. 2470 ปีที่ในหลวงรัชกาลที่ 9 ทรงเสด็จพระราชสมภพเป็นต้นไป […]

            ด้วยบรรยากาศที่คึกคักสวนทางกับสภาวะเศรษฐกิจและสถานการณ์โรคระบาดโควิด รวมถึงผลการประมูลของศิลปะหลากหลายสไตล์ในทุกระดับราคาที่ขายเกือบหมดเกลี้ยงในงาน ข้อสังเกตต่างๆ เหล่านี้หากพิจารณากันดูให้ดีบอกอะไรเราได้มากมายเกี่ยวกับวงการนักสะสมศิลปะไทยในปัจจุบัน 

         ในแวดวงศิลปะสมัยใหม่ของประเทศไทย แป๊บๆเดี๋ยวเราก็ได้ยินชื่อศิลปินท่านโน้นท่านนี้ เก่งอย่างนู้นอย่างนี้ ขายผลงานได้เยอะแยะราคาดีขนาดนั้นขนาดนี้ ฟังๆไปดูเหมือนจะเป็นวงการที่ใหญ่โตเฮลท์ตี้ แต่รู้หรือไม่ว่าวงการศิลปะในบ้านเรานั้นเล็กกระจ้อยร่อยและมีมูลค่าน้อยมาก อย่าไปพูดถึง อเมริกา ยุโรป และจีนเลยเพราะเขาไปไกลสุดหล้าฟ้าเขียวจนอยู่กันคนละดิวิชันกับเรา เอาแค่เปรียบเทียบวงการศิลปะสมัยใหม่ของไทยกับอีกหลายๆประเทศในภูมิภาคอาเซียนด้วยกัน อย่างเช่น สิงคโปร์, อินโดนีเซีย, ฟิลิปปินส์, เวียดนาม แล้ว

            ราวเดือนมีนาคมของทุกปี เป็นช่วงเวลาพิเศษที่ชาวเมืองโตเกียวและผู้ที่มาเยือนตั้งตารอคอย เพราะดอกซากุระจะบานสะพรั่งพร้อมๆกันทั่วมหานครแห่งนี้ ในปีพ.ศ. 2488 […]

จูเซปเป้ เทอร์ชี่ (Giuseppe Turchi) เกิดในเมืองเซซเซ่ (Sezze) ประเทศอิตาลีในปี พ.ศ. 2383 เมื่ออายุ 20 ปีได้รับปริญญาจากสถาบันศิลปะ Accademia di San Luca ก่อนจะฝากผลงานไว้ตามพระราชวังต่างๆเช่น Rappini Palace, Palazzo Cormunale และในโบสถ์สำคัญอย่าง St. Peter, […]

หนึ่งในภาพเหมือนบุคคลอันหาดูยากจากกว่าศตวรรษก่อน ที่หลงเหลือมาจนถึงปัจจุบันคือภาพวาด หรือ ‘พระสาทิสลักษณ์’ ในขณะทรงพระเยาว์ของ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามาลินีนภดารา ศิรินิภาพรรณวดี กรมขุนศรีสัชนาลัยสุรกัญญา, และ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านิภานภดล วิมลประภาวดี กรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารี ซึ่งทั้ง 3 พระองค์นี้เป็น เป็นพระราชโอรสและพระราชธิดาในในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับ พระวิมาดาเธอพระองค์เจ้าสายสววลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา 

“…ผมรู้สึกดอกไม้อย่างดีเลย มองปั๊บก็รู้กิริยาของมัน รู้สึกว่าแสงมันผ่านยังไง เบาไป มากไป ว่างไป โล่งไป เมื่อเราทำงานมากๆความรู้สึกจะบอกเราเอง เขียนรูปก็เหมือนเสียงเพลง มันเป็นเมโลดี้ พอไม่ลงตัวมันก็ไม่ไพเราะ ไม่ดีไม่งาม รูปเขียนนี่ก็เหมือนกัน บทที่จะเน้นจะปล่อยต้องมีจังหวะ…บางคนรู้ว่าสวย ไม่สวย แต่ไม่รู้เพราะอะไร นี่มันสำคัญตรงนี้ ประสบการณ์จะช่วยให้เราแยกแยะได้…’ นี่คือคำแนะนำสำหรับผู้ไม่ประสีประสาด้านศิลปะที่ ทวี นันทขว้าง กล่าวไว้ไม่นานก่อนที่ท่านจะจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ