เรื่องใหม่ ในเรือนเก่า

จาก บ้านเสาชิงช้า สู่ ร้านกาแฟ
บ้านขนมปังขิง

หลังตรอกโบสถ์พราหมณ์มีบ้านไม้หลังเก่าทรงขนมปังขิง บ้านหลังนี้อยู่ในตรอกเล็กๆ มา ๑๐๖ ปีแล้ว ความเก่าแก่ความมีคุณค่า และเรื่องราวของสถาปัตยกรรมที่ท้าทายกาลเวลาคือสิ่งที่น่าค้นหา ทว่าก็ไม่มีใครเคยสัมผัสหรือจับต้องได้ในช่วงเวลาหลายสิบปีก่อนหน้า เว้นแต่พนักงานในคลินิกทำฟันที่เคยได้มาอยู่ในช่วงทงานที่ร้าน แต่ครั้นเวลาล่วงเลยไป บ้านหลังนี้ก็ถูกปล่อยทิ้งไว้ไม่มีผู้ใดมาอยู่ ในยุคที่ครอบครัวต่างต้องโยกย้ายไปอยู่ที่อื่น มีคนที่รับจ้างมานอนเฝ้าบ้านให้เป็นครั้งเป็นคราวเท่านั้นเอง

เรื่องราวของบ้านหลังนี้เริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๕๖ อำแดงหน่าย (สกุลเดิม คือ สกุลพราหมณ์) ซึ่งเป็นภรรยาของขุนประเสริฐทะเบียน (ขัน) ได้ซื้อที่ดินเปล่าจากหลวงบุรีพิทักษ์ ขนาด ๔๗ ตารางวา ส่วนขุนประเสริฐ ทะเบียนเป็นผู้สร้างเรือนรวมถึงออกแบบสัญลักษณ์ประจำตัว แกะสลักลายไม้วงกลมเขียนคำว่า ขัน ซึ่งเป็นชื่อตนเองติดไว้ตามช่องลมต่างๆ เป็นเสมือนโลโก้ของตัวบ้าน แต่ก่อนเรียกว่าบ้านเสาชิงช้า ชื่อบ้านขนมปังขิงเพิ่งมาเรียกขานใหม่ตามป้ายชื่อที่ นพ.สิทธิ์ เตชะกัมพุช สามีท่านผู้หญิงเพ็ชรา ลงมือแกะสลักและปิดทองด้วยตนเองเมื่อคราวบูรณะซ่อมแซมบ้านครั้งใหญ่ใน พ.ศ. ๒๕๓๓

หลังจากอำแดงหน่ายถึงแก่กรรม บ้านตกเป็นของผู้จัดการมรดกคือ ลุงของท่านผู้หญิง ต่อมาเมื่อผู้จัดการมรดกมีดำริที่จะขาย ท่านผู้หญิงจึงซื้อบ้านหลังนี้ไว้เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๗ โดยให้คนที่อาศัยอยู่เดิมได้อยู่กันต่อ จนปี พ.ศ. ๒๕๓๓ มีการซ่อมแซมครั้งใหญ่ นพ.สิทธิ์เขียนบันทึกไว้ว่า เนื่องจากบ้านทรุดจึงได้ซ่อมแซมด้วยการดีดบ้านขึ้น ๓๐ ซม. ซ่อมฐานรากใหม่ เปลี่ยนหลังคา
เปลี่ยนระบบน้ำ-ไฟใหม่ แล้วจัดห้องที่เคยซอยเป็นห้องเล็กห้องน้อยให้เหมือนเดิมกับเมื่อแรกสร้าง

นพ.สิทธิ์เป็นอาจารย์หมอที่ศิริราชเชี่ยวชาญทางด้านศัลยกรรมกระดูกและข้อ งานอดิเรกที่ท่านชอบเป็นงานไม้ ครั้งนั้นท่านลงมือแกะสลักป้ายชื่อแล้วลงรักปิดทองพร้อมตั้งชื่อว่าบ้านขนมปังขิง หลังจากบูรณะเรียบร้อยแล้วบ้านขนมปังขิงยังคงปิดเงียบเนื่องด้วยท่านเจ้าของบ้านและญาติพี่น้องไม่ได้เข้าพักอาศัย แต่กระนั้นประตูก็ไม่ได้ปิดตายและยังมีคนมาพักอาศัยบ้างในบางเวลา