ความรัก และ พันธสัญญา
อาคารอายุเกือบร้อยปีที่ทรุดโทรมจวนเจียนจะพังแหล่มิพังแหล่ มีทั้งคนร้องเรียนให้รื้อถอน และ คนยื่นเสนอราคาขอซื้อ แต่คุณอภิวัชร์ ยืนกรานปฏิเสธ เหตุผลคงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก
“คุณแม่กับคุณยายของผมรักอาคารหลังนี้มาก” เจ้าของโรงแรมหนุ่มเน้นเสียง ก่อนจะเล่าต่อว่า
“ท่านก็พยายามเอาไม้มาเสริมมาค้ำตรงที่มันเริ่มผุพัง แล้วหลังคานี่ ท่านก็เปลี่ยนประมาณ ๓-๔ รอบแล้ว ตัวอาคารเลยยังอยู่ได้ แต่จริงๆ ข้างในก็เสียหายไปกว่า ๙๐ เปอร์เซนต์
“ตอนที่คุณยายแบ่งมรดกให้ลูกๆ ๘ คน คุณแม่ได้อาคาร ๓ ชั้นหลังนี้มา คุณป้า คุณน้าก็ได้ห้องถัดไป จึงเป็นความตั้งใจของคุณแม่ที่ท่านอยากจะกลับมาปรับปรุงแล้วทำเป็นโรงแรมเล็กๆ แล้วมาอยู่ในช่วงเกษียณ มาอยู่ใกล้ๆ เพื่อนบ้าน เพื่อนฝูงที่คุณแม่รู้จัก แต่ท่านก็เสียไปตอนอายุ ๕๙ ปี ก่อนที่จะเกษียณพอดี ผมจึงได้อาคารหลังนี้ต่อมาจากคุณแม่ ได้มาประมาณ ๔-๕ ปี ก็คิดแล้วคิดอีกว่าจะทำอย่างไรกับมันดี บางคนก็บอกให้ขาย เพราะเราอยู่กรุงเทพฯ ตั้งแต่เด็ก คงไม่ได้มาอยู่หรอก แต่ในหัวก็ยังคิดถึงความตั้งใจที่คุณแม่ท่านอยากทำเป็นโรงแรมอยู่ตลอดเวลา”
จุดประกายความคิด
ปัจจุบันย่านถนนสากลกลายเป็นเพียงทางผ่านที่เงียบเชียบมาก เป็นที่ดินที่ห่างไกลจากคำว่า “ทำเลทอง” สำหรับนักธุรกิจ แน่นอนว่าคำถามแบบถามใจตัวเองต้องผุดขึ้นหัวแบบอัตโนมัติ เช่น จะจอดรถอย่างไร ใครจะมา เราจะทำโรงแรมจริงเหรอ เป็นต้น และตามมาด้วยความคิดเห็นจากคนรอบข้าง ในส่วนที่เห็นด้วย หากคิดเป็นตัวเลขกลมๆ คงเท่ากับ ศูนย์คนถ้วน ถ้าเป็นนักลงทุนคนอื่นๆ คงถอดใจไปแล้ว แต่สำหรับอดีตสจ๊วตอย่างคุณอภิวัชร์ ผู้โดยสารที่ว่าจัดการยากก็เจอมาหมดแล้ว เขาจึงไม่คิดที่จะยอมแพ้ง่ายๆ
“เรื่องความตั้งใจของคุณแม่ก็ยังอยู่ในหัวตลอดเวลา แต่ก็มีความกังวลว่า เราเป็นพนักงานกินเงินเดือนประจำแล้วการมาทำโรงแรมมันเป็นเรื่องที่ใหญ่มาก จนมาเจอหนังสือเล่มหนึ่ง หน้าปกเขียนว่า เปลี่ยนบ้านเก่าเป็นบูติคโฮเต็ล ก็เลยลองซื้อมาอ่าน
“พอซื้อมาก็ ฮึ่ย นี่มันอาคารเราเลยนี่นา ในหนังสือก็เขียนถึงวิธีปรับปรุงอาคาร ก็เริ่มตามอ่านตั้งแต่เล่ม ๑ ถึง เล่ม ๔ จนมาถึงจุดที่เราเก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง ก็เลยลองไปเรียนกับอาจารย์ผู้เขียนดู ก็คือ อาจารย์วรพันธ์ุ คล้ามไพบูลย์ แล้วก็ติดต่อให้บริษัทของอาจารย์มาช่วยในส่วนของการออกแบบควบคุมการก่อสร้าง รวมทั้งการหาแหล่งทุนและการบริหารในช่วงแรก”
About the Author
